عکاسی

آشنایی بیشتر با عکاسی از لحاظ علمی و فنی به منظور استفاده بهینه از این تکنولوژی شگفت‌انگیز که در زمینه‌های گوناگون و متنوع بسیاری کاربرد دارد، خالی از لطف نیست. جالب است بدانید که ایده دوربین عکاسی از ساختار چشم انسان گرفته شده و دوربین‌های اولیه بر این اساس کار می‌کرده‌اند. شاید ابتکار مهم اولیه، شناسایی یک سطح حساس به نور بوده که  بتواند نقش شبکیه را در چشم ایفا کند. در واقع، دوربین عکاسی همانند چشم از یک مجموعه عدسی، یک اتاق تاریک و یک فیلم عکاسی تشکیل شده است که البته هر یک از آن‌ها پیچیدگی‌های خاص خود را دارند. از میان اجزای دیگری که برای تکمیل این دوربین مورد نیاز هستند، می‌توان به دیافراگم برای کنترل شدت نور و نیز ابزاری برای کنترل سرعت باز و بسته شدن دیافراگم اشاره کرد. در اینجا به شرح مختصری از قسمت‌های اصلی دوربین عکاسی می پردازیم.

عدسی نقش بسیار مهمی را در دوربین عکاسی ایفا می کند. برای درک این مطلب دوربین‌های دیجیتال امروزی را در نظر بگیرید که در آن‌ها به دو نوع زوم (zoom) اپتیکی و دیجیتال اشاره می‌شود. در حقیقت این سیستم اپتیکی است که نقش کلیدی را در کیفیت تصویر دارد و پس از آن است که زوم دیجیتال حتی الامکان تصویر را بزرگ می‌نماید، که این بزرگ شدن، به کیفیت و میزان تفکیک اولیه بستگی دارد. هر چه قطر عدسی بزرگتر باشد قدرت تفکیک تصویر حاصل شده نیز بیشتر خواهد بود. از سوی دیگر برای ساخت عدسی با قطر بزرگ، به طراحی اپتیکی پیچیده برای از بین بردن و یا کاهش ابیراهی‌ها نیاز است. به همین خاطر دوربین‌هایی که عدسی‌های بزرگی دارند به مراتب گران‌تر از دوربین‌های با عدسی‌های کوچک‌تر می‌باشند. هر چه قطر عدسی بزرگتر باشد قدرت تفکیک نیز بیشتر می‌گردد و از سوی دیگر نیاز به رفع ابیراهی‌ها افزایش می‌یابد. علاوه بر آن وجود ابزاری جهت کانونی کردن دقیق نیز لازم خواهد بود. وقتی که عدسی خیلی کوچک باشد، زاویه  تشکیل تصویر خیلی کم بوده و در نتیجه تصویر از تمام زوایا واضح به نظر خواهد رسید و نیازی به کانونی کردن ندارد. به چنین دوربینهایی بدون تنظیم (focus free) گفته می‌شود. ولی اگر عدسی دوربین، بزرگتر باشد، این زاویه بیشتر شده و برای افزایش وضوح تصویر، به تنظیم فاصله عدسی تا فیلم بر اساس فاصله دوربین تا چشم نیاز خواهد بود. این کار را فکوس کردن (focusing) می‌گویند. در دوربین‌هایی که فکوس دستی دارند این امر با جلو و عقب بردن عدسی امکان‌پذیر میشود و در مابقی دوربین‌ها این عمل به صورت اتوماتیک انجام می‌گیرد (auto focusing). بنابراین برای دستیابی به تفکیک بیشتر، پیش از رسیدن به تصویرساز که قسمت حساس به نور محسوب می‌شود، به سیستم اپتیکی دقیقی نیاز داریم که بتواند قدرت تفکیک بالایی را ایجاد کند و قادر باشد از فاصله یک متری، تا ابعاد میلیمتری را هم تفکیک کند. یعنی به عنوان مثال بتواند از فاصله یک متری، از یک خط کش با نشان‌های میلی‌متری،  تصویر واضحی ارائه کند. اگر عدسی کوچک باشد، علامت‌های میلی‌متری در هم ادغام شده و تصویر واضح ایجاد نمی‌شود. عدسی بزرگ زمانی این قابلیت تفکیک را پیدا می‌کند که ابیراهی‌ها حذف شده و تصویر کانونی باشد؛ این امر دوربین را حرفه‌ای‌تر و گران قیمت‌تر می‌کند. پس از عدسی، نوبت به قسمت حساس به نور می‌رسد. در دوربین‌های قدیمی برای این قسمت، از فیلم عکاسی استفاده می‌شد. فیلم عکاسی فیلمی حساس به نور بود و میزان این حساسیت، به مقدار املاح نقره موجود در فیلم بستگی داشت.  درصورتیکه قسمت اپتیکی دوربین عکاسی قابلیت ایجاد قدرت تفکیک بالایی داشت، فیلم هم باید امکان شناسایی و ثبت این میزان قدرت تفکیک را دارا می‌بود. در دوربین‌های دیجیتال امروزی که در گوشی‌های موبایل هم به کار رفته و در دسترس همگان می‌باشند، صفحه حساس یک سی‌سی‌دی آرایه‌ای از آشکارسازهای دو بعدی، می‌باشد که می‌تواند تصویر را  ثبت نماید. این آرایه معمولاً از قطعات حساس به سه رنگ اصلی سبز، قرمز و آبی تشکیل شده و می‌تواند با فیلتر کردن این سه دسته رنگ از اجسامی که تصویر می‌شوند، سیگنالهایی را برای هر گروه به طور مجزا ایجاد نمایند و در هنگام ایجاد تصویر در تلویزیون و مانیتور و دستگاه چاپ، آن‌ها را ادغام کرده و رنگ مناسب را ایجاد کنند. 

ارتباط با بخش

از متخصص نور بپرس

در این بخش می توانید سؤالات خود را در رابطه با نور و لیزر بپرسید تا متخصصین به آن‌ها پاسخ دهند

لینک ارتباط مستقیم با